Personal: Het Verhaal Achter Mijn Adoptie

 
 
Iedereen die mij persoonlijk kent, of mijn foto’s hier op mijn blog gezien heeft is er denk ik wel van op de hoogte dat ik een Nederlandse achternaam en Nederlandse ouders heb: ik ben namelijk geadopteerd.
 
Wel 21 jaar geleden arriveerde de paar-maanden-oude ik met het vliegtuig op Schiphol vanuit het verre Zuid Korea. Hier zal ik het een en ander vertellen over mijn adoptie, met name de antwoorden op vragen die ik vaak te horen krijg.
 

Wat weet je nog van je adoptie?

Ik was dus maar een paar maandjes oud en heb geen enkele herinnering van mijn geboorteland. Ik heb gehoord dat ik in Seoul ben geboren, en we hebben ook nog ergens een video van mijn aankomst op Schiphol. Hier weet ik zelf ook niks meer van, maar het is wel leuk om terug te zien! Maar ik heb dus geen kennis van de Koreaanse taal of herinneringen, wat mensen zich vaak afvragen.
 
Weet je waarom je geadopteerd bent?
Daar ben ik gelukkig wel van op de hoogte. Mijn moeder was destijds jong en niet getrouwd, wat een schande is volgens de strenge Koreaanse cultuur, vooral in die tijd. Het was voor haar dus onmogelijk om mij te houden, tenzij ze haar toekomst ervoor op wilde geven. Zwaar leven daar!
 
Vind je het erg dat je geadopteerd bent?
Helemaal niet. Ik hoor vaak gevallen waarbij een adoptiekind er moeite mee heeft, vooral in de puberteit. Dat was bij mij echter niet het geval, hoewel ik als klein kind er soms wel moeilijk over kon doen. Maar dat was ook snel over, en nu kan ik er alleen maar positief naar terugkijken: ik ben blij dat ik geadopteerd ben. Ik ben erg gelukkig, en gelukkiger dan dit had ik niet kunnen zijn, en al helemaal niet als ik in een streng land als Korea was opgevoed, waar men minder vrij is dan in Nederland, en scholen 24 uur per dag open zijn omdat er zo hard gewerkt moet worden.
 
Ik ben mijn biologische moeder ook erg dankbaar dat ze me echt een leven gegund heeft, terwijl ze me net zo goed op straat had kunnen gooien of in een weeshuis had kunnen dumpen. Dus nee, ik vind het helemaal niet erg dat ik geadopteerd ben.
 
Hoe ben je bij je ouders in Nederland terecht gekomen?
Wat je vaak hoort is dat ouders zelf naar het land gaan om hun kindje op te halen, maar bij mij verliep dat anders. Ook is er niet specifiek voor me gekozen, maar konden mijn ouders voorkeuren aangeven. Ze wilden een meisje, en mijn moeder had nog gezegd dat het verder niet uitmaakte, al had het kindje een teen te veel of te weinig. Dat ze die opmerking gemaakt heeft is erg toevallig, want als baby had ik aan één voet een teen teveel, en zo kwam ik bij mijn ouders. ‘Maar toeval bestaat niet’, zeggen sommige mensen! Ik heb een hele hechte band met mijn moeder, waardoor ik ook weleens denk dat het voorbestemd was. Want ja, ik geloof in dat soort dingen!
  
Wil je je echte ouders niet opzoeken?
Ik neem het niemand kwalijk, maar ik vind het niet fijn om mijn biologische ouders mijn ‘echte ouders’ te noemen. Ze hebben me dan wel op de wereld gezet, maar mijn ouders van nu zijn nu mijn echte ouders. Ik noem mijn Koreaanse ouders dan ook altijd gewoon mijn biologische ouders. Als antwoord op deze vraag zeg ik vaak dat ik er op een dag misschien behoefte aan heb, maar nu niet.
 
Om me heen hoor ik vaak van andere adoptiekinderen dat ze het graag willen of gewild hebben, als een soort verlangen en dringende behoefte. Ik ken dan ook mensen die hun biologische ouders gevonden hebben, en dat soort verhalen doen dan altijd wel iets met me. Desondanks heb ik zelf die dringende behoefte niet, en vind ik het de moeite ook nog niet waard. Wel ben ik zo nu en dan nieuwsgierig of een bepaald trekje van mij nu aangeboren of aangeleerd is, en of ik misschien wel een jonger broertje of zusje heb rondlopen in Korea.
 
Is je broertje je echte broertje?
Ik heb een broertje, hij heet Kyo, en ook al zie ik hem als mijn echte broertje, hij komt niet van dezelfde moeder zoals vele mensen denken. Brother from another mother zal ik maar zeggen! Ook hij komt uit Zuid Korea, en het Aziatische uiterlijk is dus ook het enige wat we gemeen hebben qua achtergrond.
 
Waarom studeer je Japans, en niet Koreaans?
Voor degenen die het nog niet wisten, ik woon nu in Japan voor mijn afstudeerstage om de opleiding Oriëntaalse Talen en Communicatie – Japans aan de Hogeschool Zuyd in Maastricht af te ronden. Maar waarom Japans? Deze vraag heb ik zo vaak gehoord dat ik soms flauw kon gaan doen, en vragen waarom Nederlanders dan geen Nederlands studeren in plaats van andere talen. Ik ben als Nederlander opgevoed, en net als al mijn Nederlandse studiegenoten heb ik met de jaren een interesse ontwikkeld voor de Japanse taal en cultuur. Maar ook de Japanners hier snappen het niet hoor, want ik ben uiteindelijk wel de gekke Koreaanse Nederlander die Japans spreekt! 
 

Al vanaf de middelbare school heb ik een talenknobbel, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het nooit heb overwogen om Koreaans te gaan studeren. Misschien een keertje de basis, vooral ook omdat ik het een grappig idee vind dat mijn stem ook die taal had kunnen spreken als dingen anders verlopen waren. Maar dat ik voor Japans ben gegaan in plaats van Koreaans wil niet zeggen dat ik totaal geen interesse in Korea heb. Ik kijk ook vaak Koreaanse series en luister Koreaanse muziek, maar ook hierover moet ik dan zeggen dat dit puur een hobby van mij is. Het heeft niks met mijn adoptie te maken. Wel ben ik toch af en toe benieuwd of het toch niet stiekem iets met mijn achtergrond te maken heeft. We weten wel iets over mijn biologische moeder, maar niet over mijn biologische vader. Zal hij dan toch misschien Japans geweest zijn? Who knows.

Is Jinn eigenlijk je echte naam?
Ik heette in Korea inderdaad al Jinn, maar met 1 -n minder. Dus Jin. Mijn volledige Koreaanse naam is Jin Sook Kang. Mijn ouders hebben de extra -n eraan geplakt, zo hadden ook zij toch een beetje hun inbreng. Het grappige is dat ze in het Japans de extra -n niet snappen, en hier heet ik dus weer gewoon Jin, haha! 
 
Ben je al weleens in Korea geweest?
Nee, maar ik ben blij om te kunnen zeggen dat mijn vlucht al geboekt is! Nu ik in Japan woon ben ik er zo dichtbij, en ik ga dus een weekje naar Korea om er een kijkje te nemen. Mijn beste vriendin komt vanuit Nederland gevlogen om me te vergezellen, en ik kijk hier echt heel erg naar uit. Dat gaat een hele bijzondere vakantie worden. Hier zullen jullie het een en ander over terugzien als het zo ver is!
 
Ik met mijn moeder, 5 jaar geleden

9 thoughts on “Personal: Het Verhaal Achter Mijn Adoptie

  1. Mooi verhaal Jinn, zo denken ze er bij ons ook over, ik ben er trots op dat ik je ken.
    Groetjes en geniet van je verblijf in Japan en Korea
    Corette

  2. Zo mooi om dit te lezen, ik vind het heel mooi hoe jij over van alles denkt en wat fijn dat je zo’n goede band met je moeder hebt! Ik vind het juist gaaf dat je Japans studeert en net wat je zegt Nederlanders studeren toch ook engels, duits of een andere taal. Geniet in Japan! Liefs

  3. Lieve Jinn, wat ontzettend mooi op papier gezet. Succes met je stage en ga genieten van het prachtige Korea. Sinds wij er geweest zijn is Koen enorm trots op zijn geboorteland en ik hoop dat jij dat gevoel ook mag ervaren.
    Lieve groet
    Margot

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge