Sneeuwwitje Nooit Meer Hetzelfde Na Familiedrama Zoetermeer 2005

‘Als ik later groot ben, dan wil ik Sneeuwwitje worden!’ Dit waren de woorden van de 3-jarige Charlotte, die 10 jaar geleden met haar moeder Claudia en zusje Marieke (5) om het leven werd gebracht. Vermoord, door niemand minder dan haar eigen vader. Een moordenaar die inmiddels de helft van zijn celstraf heeft uitgezeten. Een moordenaar die een leven gegund is, en niet veel jaar later weer op vrije voeten zal zijn.

Nu, inmiddels 10 jaar later, besef ik dat de impact van dit drama voor mij – als buitenstaander – blijvend is, onvergetelijk, en dat één Disneyfilm me er weer terug brengt. Er zijn eigenlijk geen woorden voor, maar desondanks deel ik dit artikel met jullie. Om deze verschrikkelijke gebeurtenis, en vooral om Charlotte, Claudia en Marieke te herdenken. 

Herinnering

De manier waarop ik terugkwam bij dit gruwelijke familiedrama verklaart gelijk de titel: Sneeuwwitje. Ik was in een nostalgische bui de soundtrack aan het afspeuren van Sneeuwwitje, en besefte me dat ik me hier triest bij voelde. Een gevoel dat ik niet helemaal kon plaatsen. Bij het nogmaals beluisteren van een bepaald stukje flitsten toen toch bepaalde beelden voor me, en kwam de herinnering terug.

De herinnering aan een familiedrama, een gruwelijke waarbij de vader die doodnormaal leek te zijn, zijn nietsvermoedende vrouw en kinderen om het leven bracht. Met deze herinnering in mijn hoofd begon ik Google af te speuren, en na het helaas erg grote aantal familiedrama’s afgespeurd te zijn, vond ik hem dan. Het familiedrama van Zoetermeer, 2005. It was all coming back to me.

Vorige maand schijnen er ook berichten geplaatst te zijn op verschillende nieuws-websites, aangezien het alweer 10 jaar geleden is dat dit gebeurde. Ik zal er toen in 2005 wel niet zo bewust van zijn geweest als 11-jarige, maar het was de documentaire die 5 jaar later op TV verscheen dat mij erin meetrok. Sindsdien heb ik onbewust de impact van dit drama met mij meegedragen, tot zover dat ik nooit meer op een normale manier naar de onschuldige film Sneeuwwitje kan kijken, of zelfs alleen maar de soundtrack kan beluisteren zonder ook maar een keer hier aan terug te denken.

Het Drama

Voor de mensen die er niks meer van weten, of er nooit van gehoord hebben geef ik even een beschrijving van de gebeurtenissen. 

Het was de nacht van 6 op 7 april 2005 dat Richard H. zijn vrouw in hun eigen woning vermoordde, en vervolgens zijn twee dochters. De reden? Zijn Poolse minnares kwam blijkbaar langs, zijn vriendin die hij via internet had leren kennen en ook al een paar keer had ontmoet. Hij wilde haar meenemen naar huis, en besloot toen maar zijn gezin uit de weg te ruimen. Na zowel zijn vrouw als zijn dochtertjes van 5 en 3 om het leven gebracht te hebben begroef hij ze ergens in een recreatie-gebied in Noord Brabant, om vervolgens zijn act te beginnen. 

Kalm heeft hij de school van zijn dochter opgebeld om haar ziek te melden, en is gewoon naar zijn werk gegaan. Hij heeft zelfs kruimels op de ontbijtbordjes van zijn dochters gelegd, en meldde bij de politie dat zijn vrouw en kinderen vermist waren. Pas anderhalve week na de moord werd hij gearresteerd na de vondst van bloedsporen in zijn huis en auto, waarna hij direct de moord bekende. 

Richard H. is in het Pieter Baan Centrum onderzocht op psychische stoornissen, maar bleek volgens deskundigen gewoon verantwoordelijk voor zijn daden. Ondanks dat er levenslang werd geëist, eindigde de moordenaar met 20 jaar gevangenisstraf en TBS. 

In april 2010 werd een documentaire van het drama uitgebracht. Hieronder deel ik een fragment, maar je kan de volledige documentaire hier zien, of de rest van de delen via YouTube bekijken, met vanaf 17:55 de Sneeuwwitje-referentie, die amper 20 seconden duurt, maar voor mij blijkbaar genoeg was om dit drama voorgoed aan deze film te verbinden.

Woede, Verdriet, Angst

Wat je na het kijken van deze documentaire voelt is woede! Verdriet! Nederland, waarom? Wat ging er mis dat deze man hier op deze manier mee wegkwam, dat er meer medeleven werd getoond met de moordenaar dan met de echte slachtoffers? Zij die hun dochter en kleindochters voorgoed kwijt zijn? Waarom? Er wordt gezegd dat het alleen vrouwen waren die de uitspraak deden, die gecharmeerd waren door deze man, was dat het? Met zo’n korte straf wordt zijn zieke daad hem zo vergeven? Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn voor de familie van de slachtoffers als de man die hun dierbaren van hen afnam weer op vrije voeten is.

En wat je ook voelt… angst! Het was zo’n doodnormale man! Ze leken zo gelukkig! En toch gebeurt er dan ineens zoiets. Je kan het je gewoon niet voorstellen. Je zou haast denken dat het iedereen zou kunnen overkomen, dat het jou zou overkomen. Hoe eng is die gedachte?

Vervolg

Waarom schrijf je dit? Vraag je je misschien nu af. Het enige wat ik hiermee wil bereiken is dat deze mensen herdacht worden, en dat er nog eens goed over wordt nagedacht: what the fuck is er met het oordeel gebeurd? En is Nederland er beter op geworden, wat betreft dit soort situaties? Pakken ze het beter aan?

Charlotte en Marieke die inmiddels middelbare scholiertjes hadden kunnen zijn, die zo bruut door hun eigen vader gewurgd waren… Claudia die nog zoveel leuke lessen had kunnen geven, die moest vechten voor haar leven tegen haar eigen man… We gaan maar door en we gaan maar door, en vergeten te snel. Vergeven te snel. Gisteren stonden we stil bij honderden doden van de oorlog, vandaag hoop ik met op z’n minst een paar mensen stil te staan bij deze familie. Want het leven is allesbehalve een sprookje…

    

Bron informatie: Elsevier, ‘Het Familiedrama van Zoetermeer’ Documentaire


Wie herinnert zich dit familiedrama nog, en wat was je mening erover?

 

6 thoughts on “Sneeuwwitje Nooit Meer Hetzelfde Na Familiedrama Zoetermeer 2005

  1. Ik had er nog niet van gehoord, maar het is echt gruwelijk wat die man gedaan heeft! En dan krijgt hij nog niet eens levenslang … Daar kan ik met mijn hoofd niet bij!

  2. Ik kende dit familie drama wel en heb ook het boek gekocht en gelezen. Het is voor mij niet te begrijpen waarom iemand dit een ander aandoet en dan ook nog zijn eigen gezin. Je brengt bij de nabestaanden van deze lieve moeder en haar dochtertjes heel veel leed toe. Ook bij mensen die hun persoonlijk niet eens kennen. Afgelopen 2 november op Allerzielen heb ik een plantenbakje gebracht bij het graf van Claudia Marieke en Charlotte. Want ik vind , dat de herinnering aan deze lieve mensen in leven moet worden gehouden !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge